ବିନ୍ଦୁ (ଅଭିନେତ୍ରୀ)

ବିନ୍ଦୁ
Bindu
ଜନ୍ମ	Bindu Nanubhai Desai (1941-04-17) ୧୭ ଅପ୍ରେଲ ୧୯୪୧ Valsad, Bombay Presidency, British India (Present-day Valsad, Gujarat, India)
ବୃତ୍ତି(ସମୂହ)	Actress, Dancer
ସକ୍ରିୟ ବର୍ଷ	1959–2008
ବୈବାହିକ-ସାଥୀ	Champaklal Zaveri
ସନ୍ତାନ	1 (deceased)

ବିନ୍ଦୁ ନାନୁଭାଇ ଦେସାଇ (ଜନ୍ମ ୧୭ ଏପ୍ରିଲ ୧୯୪୧) ଜଣେ ଭାରତୀୟ ପୂର୍ବତନ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ଯିଏ “ବିନ୍ଦୁ” ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ୧୯୭୦ ଦଶକରେ ବହୁତ ଲୋକପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ସେ ଚାରି ଦଶକ ଧରି ଚାଲିଥିବା ଅଭିନୟ ଜୀବନରେ ୧୬୦ରୁ ଅଧିକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କାମ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସାତଥର ଫିଲ୍ମଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ନାମାଙ୍କନ ପାଇଥିଲେ। ସେ ବିଶେଷକରି ୧୯୭୦ ମସିହାର କାଟି ପତଙ୍ଗ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ “ଶବନମ” ଭୂମିକା ପାଇଁ ଏବଂ ପ୍ରେମ ଚୋପ୍ରାଙ୍କ ବିପରୀତ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ସ୍ମରଣୀୟ ଅଟନ୍ତି।

ବିନ୍ଦୁ ୧୯୬୨ ମସିହାରେ ୨୧ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଅନପଢ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ “କିରଣ” ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ୧୯୬୯ ମସିହାରେ ସେ ଇତ୍ତେଫାକ ରେ “ରେଣୁ” ଏବଂ ଦୋ ରାସ୍ତେ ରେ “ନୀଳା” ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ। ଉଭୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବ୍ୟବସାୟିକ ଭାବେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସେ ଏହି ଦୁଇଟି ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହାୟକ ଅଭିନେତ୍ରୀ ବିଭାଗରେ ଫିଲ୍ମଫେୟାର ନାମାଙ୍କନ ପାଇଥିଲେ।

୧୯୭୨ ମସିହାରେ ଦାସ୍ତାନ ରେ “ମାଳା” ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରି ସେ ତୃତୀୟ ଥର ପାଇଁ ଫିଲ୍ମଫେୟାର ନାମାଙ୍କନ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ୧୯୭୩ ମସିହାରେ ଅଭିମାନ ରେ “ଚିତ୍ରା” ଭୂମିକାରେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୟ ଆଉ ଏକ ବ୍ୟବସାୟିକ ସଫଳତା ନେଇଥିଲା ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ଥର ପାଇଁ ଫିଲ୍ମଫେୟାର ନାମାଙ୍କନ ଦେଇଥିଲା। ୧୯୭୪ ମସିହାରେ ସେ ହୱାସ ରେ “କାମିନୀ” ଏବଂ ଇମ୍ତିହାନ ରେ “ରୀତା” ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ; ଉଭୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସଫଳ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସେ ଆଉ ଦୁଇଟି ନାମାଙ୍କନ ପାଇଥିଲେ। ୧୯୭୬ ମସିହାରେ ଅର୍ଜୁନ ପଣ୍ଡିତ ରେ “ସର୍ଲା” ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରି ସେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଫିଲ୍ମଫେୟାର ନାମାଙ୍କନ ପାଇଥିଲେ।

ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଜୀବନ

ବିନ୍ଦୁ ଗୁଜରାଟର ବଲସାଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ହନୁମାନ ଭଗଡା ନାମକ ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ରାମରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରଯୋଜକ ନନୁଭାଇ ଦେସାଇ ଏବଂ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେ ସାତଜଣ ଭାଇ-ଭଉଣୀଙ୍କ ସହିତ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲେ। ୧୯୫୪ ମସିହାରେ ସେ ୧୩ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ବଡ଼ ଝିଅ ହେବାରୁ ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା।

ଅରୁଣା ଇରାନୀ, ଇନ୍ଦ୍ର କୁମାର, ଆଦି ଇରାଣୀ ଏବଂ ଫିରୋଜ ଇରାଣୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ କକା ଭାଇ-ଭଉଣୀ ଅଟନ୍ତି।

ଅଭିନୟ ଜୀବନ

୧୯୬୯ ମସିହାରେ ଦୋ ରାସ୍ତେ ଏବଂ ଇତ୍ତେଫାକ ର ସଫଳତା ସହିତ ବିନ୍ଦୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ସଫଳତା ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଇଥର ଫିଲ୍ମଫେୟାର ନାମାଙ୍କନ ପାଇଥିଲେ। ପରେ ଶକ୍ତି ସାମନ୍ତଙ୍କ କାଟି ପତଙ୍ଗ (୧୯୭୦) ରେ “ମେରା ନାମ ଶବନମ” କ୍ୟାବାରେ ନୃତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲା, ଯାହା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ ଭାବେ ମନେ ପକାଯାଏ।

୧୯୭୪ ମସିହାରେ ଇମ୍ତିହାନ ରେ ଏକ ପ୍ରଲୋଭନୀୟା ନାରୀ ଏବଂ ହୱାସ ରେ ଏକ ନିମ୍ଫୋମାନିଆକ୍‌ ଭୂମିକାରେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୟ ସମାଲୋଚକ ଓ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରଶଂସା ଲାଭ କରିଥିଲା। ଏକ ପରେ ଏକ ସଫଳତା ପାଇ ସେ ବିବାହିତ ଅଭିନେତ୍ରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ “ସେକ୍ସ ସିମ୍ବଲ୍” ହୋଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ ବୋଲି ଥିବା ଧାରଣାକୁ ଭାଙ୍ଗି ପାରିଥିଲେ। ସେ ଆଇଟମ୍‌ ନମ୍ବର ସଫଳ ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୃତୀୟ ସ୍ଥାନରେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ହେଲେନ ଏବଂ ଅରୁଣା ଇରାନୀଙ୍କ ସହ ମିଶି ସେ ବଲିଉଡର “କ୍ୟାବାରେ” ନୃତ୍ୟ ଏବଂ “ଭ୍ୟାମ୍ପ” (ନର୍ତ୍ତକୀ) ଭୂମିକାକୁ ଏକ ନୂତନ ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲେ।

ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ କୌଶଳ ହୃଷୀକେଶ ମୁଖର୍ଜୀଙ୍କ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯଥା ଅର୍ଜୁନ ପଣ୍ଡିତ ରେ ଅଶୋକ କୁମାରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀର ଗ୍ଲାମରହୀନ ଭୂମିକା ଏବଂ ଅଭିମାନ ରେ ଏକ ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ ପାତ୍ର। ସେ ଚୈତାଳୀ ରେ ଏକ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗା ନାରୀ ଭୂମିକାରେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ। ଜଞ୍ଜୀର ରେ ଭିଲେନଙ୍କ ସହଚରୀ “ମୋନା ଡାର୍ଲିଙ୍ଗ” ଭୂମିକା ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଭିନୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ।